Η Πλουμέρια (Plumeria, Frangipani), είναι ένα τροπικό φυτό με εντυπωσιακά αρωματικά (συνήθως) άνθη. Στον τόπο καταγωγής του είναι αειθαλές, ενώ σε περιοχές όπως την δική μας τον χειμώνα ρίχνει τα φύλλα.
Τα άνθη του έχουν εντυπωσιακή υφή και στην Χαβάη τα χρησιμοποιούν για την κατασκευή των γνωστών στεφανιών (Λέϊ). Παράγει ένα γαλακτώδες υγρό το οποίο καλό είναι να μην έρχεται σε επαφή με τα μάτια.
Υπάρχουν εκπληκτικές παραλλαγές χρωμάτων και σχημάτων στις διάφορες ποικιλίες πλουμέριας και συνεχώς δημιουργούνται νέες.
Ο πολλαπλασιασμός της γίνεται με κομμάτια (cuttings) τα οποία αφήνουμε να επουλωθούν για 2-3 μέρες και μετά τα τοποθετούμε σε ένα καλά στραγγιζόμενο μίγμα τύρφης και περλίτη. Τα ποτίζουμε μία φορά μόνο στην αρχή και μετά περιμένουμε να σχηματιστούν ρίζες και να αρχίσουν να βγαίνουν νέα φύλλα. Τότε μόνο αρχίζουμε να ποτίζουμε ξανά, συντηρητικά όμως γιατί σαπίζει εύκολα. Όταν πια αρχίζουν να βγαίνουν μεγάλα φύλλα εφαρμόζουμε πιο συχνό πότισμα. Μόλις αρχίζει να χειμωνιάζει και μικρύνει η μέρα, η πλουμέρια ρίχνει τα φύλλα της. Τότε την τοποθετούμε σε προστατευμένο νότιο σημείο, και δεν την ποτίζουμε γιατί αλλιώς θα σαπίσει.
Υπάρχουν εξειδικευμένες λέσχες στο internet που ασχολούνται αποκλειστικά με την φροντίδα και την καλλιέργεια της πλουμέριας, και αξίζει κάποιος να ρίξει μια ματιά για να πάρει μια ιδέα για το πόσο εντυπωσιακά φυτά είναι.
Στην Ελλάδα και στο νησί μας (εκτός από την Ρόδο και την Κρήτη) μέχρι πριν 2-3 χρόνια το φυτό αυτό ήταν σχεδόν άγνωστο. Τώρα όμως μπορεί κάποιος να βρεί την πιο ανθεκτική λευκή ποικιλία Celadine και σποραδικά και κάποιες κόκκινες (plumeria rubra).
Εγώ στην συλλογή μου έχω γύρω στις 25 διαφορετικές ποικιλίες και περιμένω να έχω τα πρώτα άνθη το επόμενο καλοκαίρι.
Πολλές απο αυτές αγοράστηκαν μέσω internet ενώ έχω καταφέρει να βγάλω και μερικές απο σπόρο που αγόρασα και αυτόν μέσω internet.
Το φυτό της φωτογραφίας το έφερα σαν cutting απο το Μπαλί πριν 6 χρόνια και φέτος μου άνθισε για πρώτη φορά!
Δεν ήμουν προσεκτικός στο θέμα της έκθεσης του στον ήλιο, γιατι ενώ χρειάζεται πάνω απο 6 ώρες την μέρα ήλιο εγώ το είχα σε ημισκιά, και έτσι δεν μου άνθισε γρήγορα. Την επόμενη άνοιξη θα τοποθετήσω όλες τις πλουμέριες μου σε απ ευθείας ήλιο.
English
Ο Ροδίτης που αλλού είναι γνωστός και με τα ονόματα Ρογδίτης, Αλεπού, Κοκκινοστάφυλο και Κρυτσανιστή, είναι μιά πολύ παλιά γηγενής ρόδινου χρωματισμού ποικιλία, που ευδοκιμούσε κάποτε και στο νησί μας, όπου εξακολουθεί να απαντάται σποραδικά σε ημιεγκαταλελειμένη κατάσταση.
Οι πιο "παλιοί" εξακολουθούν να εκθειάζουν την γεύση του αλλά και την κριτσανιστή αίσθηση των ραγών του.
Σε κάθε αμπελώνα της Αίγινας παλιά, που ως επι το πλείστον είχαν Σαββατιανή ποικιλία, πάντα υπήρχαν και αρκετοί Ροδίτες που συμμετείχαν και αυτοί στην παραγωγή της Ρετσίνας.
Στον Ελλαδικό χώρο καλλιεργείται σε 32 νομούς, και μπορεί να δώσει (σε κατάλληλα εδάφη ορεινών περιοχών) αξιόλογα ξηρά κρασιά, με καλή ισορροπία ανάμεσα στην αλκοόλη και την οξύτητα, με καλό άρωμα.
Είναι μια ποικιλία που αξίζει να
Εξαιρετικά σπάνιο φυτό για τα Ελληνικά δεδομένα η Μιτσέλια Κόκο (Michelia figo 'coco'), αγοράστηκε πριν δύο χρόνια απο Γαλλικό online φυτώριο, όταν στην προσπάθεια μου να βρω την εξίσου σπάνια (και θεωρούμενη ως έχουσα το πιο ωραίο άρωμα από όλα τα αρωματικά φυτά) Michelia x Alba, ανακάλυψα ότι υπήρχαν και άλλες επιλογές σε Μιτσέλιες οπότε είπα να αγοράσω και αυτήν.
Πριν λίγες μέρες, με ευχάριστη έκπληξη διαπίστωσα ότι είχε δύο μπουμπούκια με στρογγυλό και ελαφρώς ωοειδές σχήμα. Αμέσως κεντρίστηκε η περιέργειά μου για το πως άραγε να μυρίζει.
Ώσπου ένα σούρουπο ένοιωσα εκεί που καθόμουνα ένα ευχάριστο γλυκό άρωμα να κατακλύζει τον χώρο. Κατά γενική παραδοχή όσων την μύρισαν θυμίζει άρωμα ..τσιχλόφουσκας (μάλιστα ο Ανδρεάκης χωρίς να έχει καταλάβει τι γίνεται με ρώτησε "που είναι οι τσίχλες Μπαμπά, θέλω και εγώ").
Το χρώμα του άνθους είναι πορσελάνινο άσπρο και η υφή του και αυτή είναι εξαιρετική, με μια "πολυτελή"
Η Ακακία Κωνσταντινουπόλεως (Albizia julbrissin) είναι ένα εύκολο στην συντήρηση του δέντρο, που το καλοκαίρι δίνει εντυπωσιακά ρόζ άνθη που έχουν μια μεταξένια εμφάνιση.
Είναι φυλλοβόλο με πλατιά κόμη και έχει καταγωγή τροπικές και υποτροπικές περιοχές.
Στην περιοχή μας έχει εγκλιματιστεί θαυμάσια και είναι καλή επιλογή για κάποιον που θέλει ένα καλλωπ
ιστικό δέντρο με γρήγορη ανάπτυξη και χωρίς πολλές καλλιεργητικές φροντίδες.
Επιδέχεται αυστηρού κλαδέματος το χειμώνα (ανθίζει και σε καινούργια κλαδιά του ίδιου έτους) προκειμένου να διαμορφωθεί το σχήμα του. Το πολύ κλάδεμα του χειμώνα έχει σαν αποτέλεσμα το δέντρο να διατηρεί μια φρέσκια εμφάνιση αλλά καθυστερεί όμως
Το Γκίγκο (Gingko biloba) είναι ουσιαστικά ένα ζωντανό απολίθωμα. Είναι το μοναδικό επιζών φυτό της τάξης γκινγκοώδη και παρουσιάστηκε πρίν 270 εκατομμύρια χρόνια! (Πέρμια περίοδος), κατέχει δε ξεχωριστή θέση στο εξελικτικό οικογενειακό δέντρο καθώς είναι ο μοναδικός ζωντανός κρίκος ανάμεσα στις φτέρες και τα κωνοφόρα.
Είναι γυμνόσπερμο και σήμερα πια αυτοφύεται κυρίως μόνο σε περιοχές της νοτιοδυτικής και ανατολικής Κίνας ,αλλά το συναντάμε και σε ναούς στην Κορέα και την Ιαπωνία επειδή έχει συμβολική σημασία στον Κομφουκισμό.
Είναι ιδ
ιαίτερα εντυπωσιακό, όμορφο, φυλλοβόλο δέντρο. Το φθινόπωρο τα φύλλα του αλλάζουν χρώμα και από πράσινα γίνονται χρυσαφιά. Φτάνει σε ύψος τα 50 μέτρα και ο κορμός του είναι κυλινδρικός, έχοντας διάμετρο μέχρι και 3 μέτρα.
Το γκίγκο καλλιεργείται ως καλλωπιστικό σε πάρκα και κήπους. Είναι εκπληκτικά σκληρό και ανθεκτικό σε όλες τις μορφές μόλυνσης,γι'αυτό το λόγο είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για αστικές περιοχές. Ευδοκιμεί καλύτερα σε όξινα,καλά αποστραγγιζόμενα,αμμώδη εδάφη.
Το γκίγκο (αν και γυμνόπερμο) είναι είτε αρσενικό είτε θηλυκό (σπάνια υπάρχουν στο ίδιο δέντρο και τα δύο φύλα). Τα θηλυκά αν και έχουν εντυπωσιακό θέαμα την εποχή της ανθοφορίας τους, εν τούτοις έχουν το μειονέκτημα της πολύ δυσάρεστης μυρωδιάς που βγάζουν οι καρποί τους όταν ωριμάσουν (είναι χαρακτηριστικό το ότι πολλά παιδιά για να σπάσουν πλάκα με την μυρωδιά τους, πετάνε φρούτα γίγκο μεταξύ τους ή σε αυλές σπιτιών).
Από τα φύλλα του παρασκευάζεται φάρμακο, που χρησιμοποιείται στη θεραπεία
Η Γλυσίνα (Wisteria sinensis) είναι ένα αναρριχητικό φυτό που μπορεί να αναρριχηθεί ακόμα και σε ύψος 30 μέτρων. Εκείνο όμως που την κάνει να ξεχωρίζει είναι τα εντυπωσιακά τσαμπιά με μωβ άνθη που βγάζει κάθε άνοιξη γύρω στον Απρίλιο και κοντά στο Πάσχα.
Τα άνθη έχουν ένα λεπτό άρωμα που όμως είναι αντιληπτό μόνο από κοντά, και βγαίνουν πρώτα αυτά και μετά ακολουθούν τα νέα φύλλα.
Το θέαμα είναι άκρως εντυπωσιακό ιδίως σε μεγάλης ηλικίας φυτά που έχουν απλωθεί σε μεγάλη επιφάνεια. Μόλις τελειώσει η ανθοφορία, η Γλυσίνα αν έχει διαμορφωθεί σαν κρεβατίνα προσφέρει ίσκιο και δροσιά το καλοκαίρι.
Η πιο συνηθισμένη ποικιλία είναι η sinensis που κατάγεται από την Κίνα ενώ υπάρχει και η
Υπάρχει ένα δέντρο το οποίο κάθε χρόνο και για δυό μήνες περίπου (Απρίλιο-Μάϊο) με κάνει περήφανο: Το όνομα του είναι Μποχίνια (Bauhinia purpurea) γνωστό στο εξωτερικό και σαν Ορχιδέα δέντρο γιατί τα άνθη του μοιάζουν με αυτά της ορχιδέας.
Την άνοιξη γεμίζει στην κυριολεξία από πολύ όμορφα άνθη που συνθέτουν ένα θέαμα που κανένας περαστικός δεν μένει αδιάφορος.
Την Μποχίνια θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει κανείς ημιφυλλοβόλο γιατί ρίχνει τα περισσότερα φύλλα της για λίγο διάστημα μόνο.
Η καταγωγή της φυσικά δεν είναι απο τα μέρη μας αλλά απο τροπικές και ημιτροπικές περιοχές, αλλά από ότι
Η Κουτσουπιά (Cercis siliquastrum) ονομάζεται και δέντρο του Ιούδα γιατί σύμφωνα με την παράδοση σε ένα τέτοιο δέντρο κρεμάστηκε ο Ιούδας.
Αλήθεια ή όχι πάντως είναι ένα άκρως διακοσμητικό δέντρο που εντυπωσιάζει με το μώβ-ρόδινο χρώμα του νωρίς την άνοιξη. Αν οδηγήσει κάποιος στην Πελοπόνησσο την εποχή της ανθοφορίας του βλέπει παντού ανθισμένες Κουτσουπιές.
Είναι δέντρο της Μεσογείου και σπάνια φτάνει σε ύψος πάνω τα 8 μέτρα ακόμα και
Στην Αίγινα έχουμε την τύχη να βρίσκουμε μια βερυκοκιά που δεν την βρίσκουμε εύκολα αλλού: την Αιγινήτικη Βερυκοκιά. Χαρακτηριστικό της είναι ο μικρότερος καρπός απο τις άλλες συνήθεις ποικιλίες που υπάρχουν (Διαμαντοπούλου, Μπεμπέκου κλπ), αλλά που ταυτόχρονα είναι πολύ πιο αρωματικός και γευστικός.
Ένα άλλο μοναδικό χαρακτηριστικό είναι ότι το κουκούτσι της όταν
Ελληνικά
