aegina.net

Ακουσα για τη Vera Lynn πρώτη φορά σε ένα απ' τα τραγούδια των Pink Floyd στο The Wall, δεν ήξερα τίποτα για αυτήν
και για πολλά χρόνια δεν έμαθα.
Είχα απλώς συνδυάσει με το όνομά της τη μελαγχολία εκείνων που μένουν πίσω στον πόλεμο και περιμένουν τον στρατιώτη να γυρίσει
ο γιος
η κόρη
η αγαπημένη
οι γονιοί
μια μελαγχολία που έρχεται από μακριά, όπως η ομίχλη των αερίων από τα χαρακώματα, όπως η μυρωδιά των αντισηπτικών στα νοσοκομεία των μετόπισθεν, όπως
το γράμμα που φθάνει στο σπίτι πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του λοχία στην Μπαστόν, αυτή
η μελαγχολία που, τολμώ να πω, με βρετανικό τρόπο ζωγράφισαν στη μουσική, τη λογοτεχνία και το σινεμά τα παιδιά μιας εποχής όπου απ' τον πατέρα τους απέμεινε ένα παράσημο ή ένα αμπέχονο με κάτι απ' τη μυρωδιά του, η τσιτωμένη μοναξιά της μαμάς καθώς γκριζάριζε μεγαλώνοντας όλο και πιο πολύ μόνη, με όλο και πιο πολύ κομμωτήριο
πειραγμένες βραδιές δίπλα στο ραδιόφωνο και μετά μπροστά στην οθόνη -και το ψητό της Κυριακής, υποχρεωτικό...
....................................
Ηταν για μένα το τραγούδι με τη Vera Lynn η ψιλή βροχή στις βιτρίνες των μικρών λαϊκών μαγαζιών στις επαρχιακές πόλεις, με τους πιτσιρικάδες ακίνητους
μπροστά στο τζάμι τους να ταξιδεύουν, πάνω σε ένα τραινάκι μαίρκλιν -τελείως ακίνητο κι αυτό πάνω στις ράγες του, πολύ ακριβό για να πουληθεί- να σοφάρουν ένα μεταλλικό φορτηγάκι, πολεμικό ή των ταχυδρομείων
κι ύστερα να φεύγουν, φιγούρες χωμένες αδέξια μέσα σε ένα μεγαλίστικο σακάκι με το κοντό τους παντελονάκι να φθάνει ώς τα γόνατα
τα παιδιά των πνιγηρών σχολείων, με το γήπεδο να τα ελευθερώνει τα Σάββατα.
Τώρα τα παιδιά αυτά έχουν μεγαλώσει,
τα παιδιά τους σκοτώνονται σαν λυσσασμένα σκυλιά στο Αφγανιστάν, το Ιράκ κι όπου αλλού τα στείλει η Βασίλισσα ή ο Πρόεδρος, ενώ εγώ κοντά στα πενήντα πέντε μου πια, μαθαίνω
ότι η Vera Lynn ζει ακόμη. Είναι 92 ετών και ο δίσκος της με τα τραγούδια που τραγούδησε στον πόλεμο εμψυχώνοντας τότε τους Βρετανούς, σπαέι τώρα στην επανέκδοσή του όλα τα ρεκόρ των πωλήσεων.
*****
Δεν ξέρω πόσα φαντάσματα κυκλοφορούν ακόμα,
δεν ξέρω αν ο Σοβιετικός που έπεσε στο Βερολίνο φουμάρει κάπου τη μαχόρκα του και κερνάει τον χορευταρά Εβραίο που ξεψύχησε στο Αουσβιτς σπιτίσια βότκα, δεν ξέρω αν ο Αμερικανός ήρωας που σκοτώθηκε στη Νορμανδία βλέπει από μια γωνία του παραδείσου όλους τους αγώνες μπέιζ μπολ που τραβάει η ψυχή του, ούτε αν ο Αγγλος ανθρακωρύχος βασανίζεται όταν θυμάται τη δυσεντερία που τον αφάνισε στη Δουνκέρκη, νιώθω όμως
τον αιώνιο χειμώνα των παιδιών τους μπροστά στις φθινοπωρινές βιτρίνες με την αραιή παράταξη των παιχνιδιών και των βιβλίων -κάτι άγρια περιστεράκια
με τις μπαλάντες τους σαν λιτανείες.
Παρακαλώ, ραδιοφωνάκια της επικράτειας παίξτε σήμερα, Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009, το τραγούδι της κυρίας Vera Lynn...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 26.ΙΧ.2009 stathis@enet.gr