Είναι μερικές φορές που η ζωή σου επιφυλάσσει εκπλήξεις που σε αναγκάζουν να αλλάξεις γνώμη για πολλά πράγματα που θεωρούσες δεδομένα (στην καλύτερη περίπτωση) ή σε αναγκάζουν να θυμώνεις και να σιχτιρίζεις για τις χαμένες ευκαιρίες και την κατάντια στην οποία ορισμένοι σε έχουν οδηγήσει (στην χειρότερη περίπτωση).
Στο Λισούη συνέβησαν και τα δύο.
Αίφνης, αποκαταστάθηκε η εμπιστοσύνη μου στο ..ανθρώπινο είδος και την δυνατότητα του να προχωράει εμπρός, παράλληλα με το ανακουφιστικό συμπέρασμα ότι η ανθρωπότητα εξακολουθεί να σκέφτεται, να σχεδιάζει, να εξελίσσεται και να προοδεύει έστω και χωρίς εμάς (τους Έλληνες).
Κάτι είναι και αυτό.
Αυτά που είδα στο Λισούη με οδήγησαν σε ένα συνεχές νοερό (και όχι μόνο) χειροκρότημα προς τους οικοδεσπότες μας αλλά και σε μια εξίσου συνεχή προσπάθεια να καταπνίξω το θλιβερό συναίσθημα που ένοιωσα για τον τόπο μας, το οποίο και μπορεί να συνοψιστεί στην φράση: «που πάμε βρεέ;»
Όπως αγαπητοί φίλοι καταλάβατε, έχω ήδη επιστρέψει και είμαι ενθουσιασμένος και
εντυπωσιασμένος από όσα θαυμαστά είδα.
Στα επόμενα άρθρα θα προσπαθήσω να δημοσιεύσω με χρονική σειρά μερικές απο τις φωτογραφίες που τράβηξα κατά την διάρκεια της παραμονής μου σε Λισούη και Σαγκάη.
Ελληνικά
English