Στην Αίγινα έχουμε την τύχη να βρίσκουμε μια βερυκοκιά που δεν την βρίσκουμε εύκολα αλλού: την Αιγινήτικη Βερυκοκιά. Χαρακτηριστικό της είναι ο μικρότερος καρπός απο τις άλλες συνήθεις ποικιλίες που υπάρχουν (Διαμαντοπούλου, Μπεμπέκου κλπ), αλλά που ταυτόχρονα είναι πολύ πιο αρωματικός και γευστικός.
Ένα άλλο μοναδικό χαρακτηριστικό είναι ότι το κουκούτσι της όταν ξεραθεί έχει ψίχα που τρώγεται. Είναι γνωστή σε όλους βέβαια η φράση "και το κουκούτσι μύγδαλο" που εδώ ισχύει στην κυριολεξία.
Είναι δύσκολο έως αδύνατο να την βρεί κανείς σε φυτώρια και έτσι υπάρχουν δύο τρόποι να αποκτήσει κανείς μία: είτε να φυτέψει ένα κουκούτσι, είτε να μπολιάσει μια αμυγδαλιά, με τον δεύτερο τρόπο να είναι προτιμότερος, ιδιαίτερα αν η αμυγδαλιά αυτή (το υποκείμενο) είναι "πικραμυγδάλα".
Η δικιά μου που βλέπετε στην φωτογραφία είναι απο μπόλιασμα αυτοφυούς αμυγδαλιάς απο τον μετρ του είδους Γιώργο Τζίτζη.
Κατά την γνώμη μου αυτή η ποικιλία που αναγνωρισμένα έχει μια μοναδικότητα, θάπρεπε να υπάρχει σε κάθε σπίτι του νησιού μας που έχει λίγο χώρο, έτσι ώστε να διαιωνιστεί όπως της αξίζει.
Στην φωτογραφία βλέπουμε τα πανέμορφα άνθη της βερυκοκιάς που εμφανίζονται στα μέσα Μαρτίου.
Φωτό: στον κήπο μου στην Αίγινα
Ελληνικά
English