Ας πάρουμε, ως υπόθεση εργασίας, έναν αμπελουργό. Νέου τύπου. Ας πούμε έναν γεωργό με αστική αντίληψη. Ο οποίος καλλιεργεί 20 στρέμματα αμπέλι καλής ποικιλίας. Ας αφήσουμε στην άκρη τα έξοδα για να το φυτέψει, τα τρία με τέσσερα χρόνια που θα πρέπει να περιμένει ώσπου να του αποδώσει καρπούς, καθώς και την προσωπική του εργασία. Ας παρακάμψουμε αυτήν την επένδυση και τα στάδια απόσβεσής της. Επίσης ας παρακάμψουμε την επένδυση του γεωργού σε μηχανήματα (τρακτέρ και λοιπή υποδομή) -ας
δεχθούμε ότι ο αγρότης μας τα δημιούργησε όλα αυτά με τον κρίνο και χωρίς δάνεια, ήγουν χρέη.
Αν λοιπόν καλλιεργήσει είκοσι στρέμματα και δεν τα παστώσει στο λίπασμα κάνοντας το σταφύλι (και το εκ τούτου κρασί) φαρμάκι, θα έχει μια απόδοση ένα με ενάμιση τόνον το στρέμμα. Αν όλα πάνε καλά (απο καιρό, από θεό κι από ελεύθερη αγορά) μείον τα έξοδά του (λιπάσματα, καύσιμα, μεροκάματα τρύγου) και αν
πιάσει καλή τιμή (πράγμα που συμβαίνει μία στις τρεις χρονιές, μία στις πέντε) ο γεωργός μας θα βάλει στην τσέπη του 2.000 έως 3.000 ευρώ, αν δεν μπει μέσα, ή αν δεν έρθει ίσα βάρκα-ίσα νερά.
Εννοείται ότι, αν μια χρονιά (πόσω μάλλον δύο-τρεις ή πέντε στις δέκα) ο αμπελουργός μας πάει στραβά, χρεώνεται διά βίου.
Με έναν λόγο και συνελόντι ειπείν ο καλός αυτός καλλιεργητής, όταν δεν λιμοκτονεί, βγάζει 200 έως 300 ευρώ τον μήνα -άντε να ζήσει, άντε να κάνει οικογένεια, άντε να μη λαλήσει.
..................................
Σημειωτέον ότι η άμπελος αυτής της χώρας και η ελιά είναι, θα έπρεπε να είναι, το χρυσάφι της! Μη σας γράφω τώρα τι τραβάει (με το κράτος κυρίως) ο οινοποιός για να οινοποιήσει, ας μείνουμε στον πρωτογενή παραγωγό.
Ο άνθρωπος αυτός, τον οποίον όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις απ' τη μεταπολίτευση και ύστερα έχουν χρίσει μεγαλοπρεπώς μαλάκα
οφείλει να ζήσει σαν ραγιάς με 200 ευρώ τον μήνα (κι αν) ή να πεθάνει πολύ οικονομικά κι όσο το δυνατόν πιο σύντομα (μπας και σωθεί το ασφαλιστικό σύστημα).
* Ο διαφημιστής.
Αν ο γεωργός βγάζει - δεν βγάζει και πάντως οφείλει να τη βγάζει με 2.000-3.000 ευρώ τον χρόνο, τόσα βγάζει ένας καλός διαφημιστής τη βδομάδα! παράγοντας αέρα, συχνά παραπληροφορώντας κι ακόμα ενίοτε εξαπατώντας.
Εννοείται ότι το ίδιο συχνά ανάμεσα στις στρατιές των θυμάτων του διαφημιστή είναι και ο εν λόγω αγρότης -είτε πρόκειται για το κινητό του, είτε για το σαμπουάν του, είτε για οτιδήποτε άλλο περί το οποίον ο διαφημιστής γανώνει το μυαλό του καταναλωτή.
Ακόμα κι ολιγαρκής να 'ναι ο γεωργός ή φιλοσοφημένος, ο καθημερινός πολιτισμός γύρω του διαμορφώνεται από τον διαφημιστή και τα σκυλιά δεμένα (με λουράκι μάρκας σκυλολέξ οπωσδήποτε!)...
* Ο δημοσιογράφος
Ή, αν προτιμάτε, ο Δημοσιογράφος. Αν ο διαφημιστής βγάζει 3.000 ευρώ στην καθισιά του, άλλα τόσα βγάζει ο δημοσιογράφος που τις κρίσιμες στιγμές έχει πληροφορήσει την κοινή γνώμη πόσο σκυλάς, ακαμάτης κι ανεπρόκοπος είναι ο γεωργός. Μάλιστα αν ο χαρτογιακάς δημοσιογράφος, εκτός από καλοπληρωμένος σμπίρος είναι και ξύπνιος σμπίρος, βγάζει άλλα τόσα με μια αργομισθία, κι άλλα τόσα πηγαίνοντας σύμβουλος σε έναν υπουργό (ώστε να διατηρεί το δικαίωμα να κάνει κριτική σε άλλους υπουργούς!) κι άλλα τόσα επί τόσα, αν πλευρίσει και κάποιον Δυνατό να του καθαρίζει καταστάσεις.
Είναι επίσης γνωστόν ότι ενίοτε και ο διαφημιστής και ο δημοσιογράφος βρίσκουν πολύ ακριβό το ελληνικό κρασί, πράγμα για το οποίο είναι βέβαιον ότι φταίνε οι δύο επίτιμοι (και, περιέργως, όχι ακόμα παρασημοφορημένοι) μαλάκες, δηλαδή ο γεωργός και ο οινοποιός.
* Ο Πολιτικός
Οχι, ο πολιτικός δεν βγάζει όσα ο διαφημιστής και ο δημοσιογράφος, αλλά μοιράζει παιχνίδι πόσα θα βγάλουν ο γιάπης, ο χοντρέμπορας, οι τράπεζες και το κράτος -όλοι απ' το αμπελάκι, το λιοστάσι και τον ιδρώτα των δύο αξιέπαινων μαλάκηδων που εξακολουθούν να εργάζονται κάτω από την αυστηρή επιτήρηση του δικαστή, υπό την φρούρηση του αστυνομικού και υπό τας ευλογίας του παπά. Πληρώνοντας επιπροσθέτως μίζες ή φακελάκια εις πάντα ενδιαφερόμενο κατσαπλιά που τους την έχει στήσει κατά τη μακράν κι απανδόκευτον οδόν του βίου σε αυτόν τον σκληρό πλην όμως δημοκρατικό κόσμο...
Πώς το έλεγαν οι Ρωμαίοι; «με το σπαθί και το άροτρο»!
Εμείς το 'χουμε κάμει (ως άξιοι Ρωμιοί) «με τα σάλια μου και τα κέρατά μου» -όπως οι σάλιαγκες, ο χοχλιοί, τα σαλιγκάρια...
Ελληνικά
English