aegina.net - δικτυακή Αίγινα

Η Πλουμέρια (Plumeria, Frangipani), είναι ένα τροπικό φυτό με εντυπωσιακά αρωματικά (συνήθως) άνθη. Στον τόπο καταγωγής του είναι αειθαλές, ενώ σε περιοχές όπως την δική μας τον χειμώνα ρίχνει τα φύλλα.
Τα άνθη του έχουν εντυπωσιακή υφή και στην Χαβάη τα χρησιμοποιούν για την κατασκευή των γνωστών στεφανιών (Λέϊ). Παράγει ένα γαλακτώδες υγρό το οποίο καλό είναι να μην έρχεται σε επαφή με τα μάτια.
Υπάρχουν εκπληκτικές παραλλαγές χρωμάτων και σχημάτων στις διάφορες ποικιλίες πλουμέριας και συνεχώς δημιουργούνται νέες.
Ο πολλαπλασιασμός της γίνεται με κομμάτια (cuttings) τα οποία αφήνουμε να επουλωθούν για 2-3 μέρες και μετά τα τοποθετούμε σε ένα καλά στραγγιζόμενο μίγμα τύρφης και περλίτη. Τα ποτίζουμε μία φορά μόνο στην αρχή και μετά περιμένουμε να σχηματιστούν ρίζες και να αρχίσουν να βγαίνουν νέα φύλλα. Τότε μόνο αρχίζουμε να ποτίζουμε ξανά, συντηρητικά όμως γιατί σαπίζει εύκολα. Όταν πια αρχίζουν να βγαίνουν μεγάλα φύλλα εφαρμόζουμε πιο συχνό πότισμα. Μόλις αρχίζει να χειμωνιάζει και μικρύνει η μέρα, η πλουμέρια ρίχνει τα φύλλα της. Τότε την τοποθετούμε σε προστατευμένο νότιο σημείο, και δεν την ποτίζουμε γιατί αλλιώς θα σαπίσει.
Υπάρχουν εξειδικευμένες λέσχες στο internet που ασχολούνται αποκλειστικά με την φροντίδα και την καλλιέργεια της πλουμέριας, και αξίζει κάποιος να ρίξει μια ματιά για να πάρει μια ιδέα για το πόσο εντυπωσιακά φυτά είναι.
Στην Ελλάδα και στο νησί μας (εκτός από την Ρόδο και την Κρήτη)  μέχρι πριν 2-3 χρόνια το φυτό αυτό ήταν σχεδόν άγνωστο. Τώρα όμως μπορεί κάποιος να βρεί την πιο ανθεκτική λευκή ποικιλία Celadine και σποραδικά και κάποιες κόκκινες (plumeria rubra).
Εγώ στην συλλογή μου έχω γύρω στις 25 διαφορετικές ποικιλίες και περιμένω να έχω τα πρώτα άνθη το επόμενο καλοκαίρι.
Πολλές απο αυτές αγοράστηκαν μέσω internet ενώ έχω καταφέρει να βγάλω και μερικές απο σπόρο που αγόρασα και αυτόν μέσω internet.

Το φυτό της φωτογραφίας το έφερα σαν cutting απο το Μπαλί πριν 6 χρόνια και φέτος μου άνθισε για πρώτη φορά!
Δεν ήμουν προσεκτικός στο θέμα της έκθεσης του στον ήλιο, γιατι ενώ χρειάζεται πάνω απο 6 ώρες την μέρα ήλιο εγώ το είχα σε ημισκιά,  και έτσι δεν μου άνθισε γρήγορα. Την επόμενη άνοιξη θα τοποθετήσω όλες τις πλουμέριες μου σε απ ευθείας ήλιο.

Εξαιρετικά σπάνιο φυτό για τα Ελληνικά δεδομένα η Μιτσέλια Κόκο (Michelia figo 'coco'), αγοράστηκε πριν δύο χρόνια απο Γαλλικό online φυτώριο, όταν στην προσπάθεια μου να βρω την εξίσου σπάνια (και θεωρούμενη ως έχουσα το πιο ωραίο άρωμα από όλα τα αρωματικά φυτά) Michelia x Alba, ανακάλυψα ότι υπήρχαν και άλλες επιλογές σε Μιτσέλιες οπότε είπα να αγοράσω και αυτήν.
Πριν λίγες μέρες, με ευχάριστη έκπληξη διαπίστωσα ότι είχε δύο μπουμπούκια με στρογγυλό και ελαφρώς ωοειδές σχήμα. Αμέσως κεντρίστηκε η περιέργειά μου για το πως άραγε να μυρίζει.
Ώσπου ένα σούρουπο ένοιωσα εκεί που καθόμουνα ένα ευχάριστο γλυκό άρωμα να κατακλύζει τον χώρο. Κατά γενική παραδοχή όσων την μύρισαν θυμίζει άρωμα ..τσιχλόφουσκας (μάλιστα ο Ανδρεάκης χωρίς να έχει καταλάβει τι γίνεται με ρώτησε "που είναι οι τσίχλες Μπαμπά, θέλω και εγώ").
Το χρώμα του άνθους είναι πορσελάνινο άσπρο και η υφή του και αυτή είναι εξαιρετική, με μια "πολυτελή"

Όλοι βέβαια ξέρουμε το γιασεμί που κατακλύζει τον χώρο γύρω του με το άρωμά του.
Αν και τα συνήθη είδη του συνήθως ανθίζουν το καλοκαίρι, υπάρχει ένα που ανθίζει και ευωδιάζει Φεβρουάριο έως Απρίλιο.

Είχα την τύχη να  προμηθευτώ τυχαία απο ένα φυτώριο στην Πάρνηθα το συγκεκριμένο είδος, νομίζοντας ότι είναι το συνηθισμένο γιασεμί.

Για ευχάριστη μου έκπληξη σε δύο-τρία χρόνια το γιασεμί αυτό μεγάλωσε και μέσα στο καταχείμωνο συνέχεια με αιφνιδιάζει με το βαθύ του άρωμα.

Σαν επιπλέον bonus τα μπουμπούκια του λίγο πριν ανοίξουν, έχουν ένα όμορφο ροζ κουφετί χρώμα.

Γνωστή αλλού και σαν Φρούτο του Πάθους, εξαιτίας της ομοιότητας με το ακάνθινο στεφάνι του Χριστού.
Εμείς εδώ προτιμούμε να την λέμε Ρολογιά ή Ρολόϊ για την ομοιότητα με τους δείκτες ενός ρολογιού.
Η συγκεκριμένη ποικιλία Incarnata είναι αναρριχώμενη, με μεγάλη εξάπλωση αν αφεθεί, τόση που μπορεί να καταντήσει ζιζάνιο. Το χειμώνα ρίχνει τα περισσότερα φύλλα, αλλά τον Μάϊο ξεπετιέται ξανά απο πολλά σημεία, συχνά και 2 μέτρα μακρυά από την αρχική θέση!
Αρωμα ελαφρύ και ευχάριστο.
Η δικιά μου είναι απο σπόρο μέσω internet.

Φωτό: Κήπος μου στην Αίγινα

Πετάγονται απο το πουθενά μέσα στην ξεραίλα των αμμουδερών παραλιών.
Είναι τα αμμόκρινα. Το άρωμα τους (μόνο βράδυ) είναι μια ευχάριστη έκπληξη - το ίδιο και η δυνατότητά τους να επιζούν σε αυτές τις συνθήκες.
Κάθε προσπάθεια για μεταφύτευση σε πιό.. πολιτισμένο χώρο αργά ή γρήγορα αποτυχαίνει.

Φωτό: Παραλία Πλατανιά Χανίων - Κρήτη

Πολυαγαπημένο φυτό στην Ελλάδα που σημαδεύει με το υπέροχο άρωμα του τα πρώτα βράδια της Άνοιξης.
Το βρίσκουμε φυτεμένο συνήθως σε γλάστρες. Πολλαπλασιάζεται εύκολα με βολβούς.
  
   Φωτό: απο τον κήπο μου στην Αίγινα

Απο πολλούς θεωρείται ότι έχει το πιο όμορφο άρωμα από όλα τα φυτά. Είναι αρκετά δύσκολο και ιδιότροπο στην συντήρηση του, πολύ πιο δύσκολο απο την Γαρδένια. Απαιτεί όξινο και ελαφρύ χώμα.
Η Michelia Champaca συνήθως έχει κίτρινο-πορτοκαλί χρώμα αλλά υπάρχει και μια πιο σπάνια ποικιλία η Michelia Alba που είναι άσπρη και λέγεται ότι έχει ακόμα πιο έντονο άρωμα.
Επίσης λέγεται ότι ένα μόνο άνθος της Michelia αρκεί για να νοιώσει κανείς το άρωμα της απο δεκάδες μέτρα μακρυά.

Η δικιά μου είναι άσπρη (Alba) και την αγόρασα απο Μαλαισία μέσω ebay.

Δυστυχώς δεν μου έχει ανθίσει ακόμα. Να είστε σίγουροι ότι μόλις ανθίσει θα βγάλω φωτογραφίες και θα τις δημοσιεύσω.

Φωτό: στον κήπο μου στην Αίγινα