aegina.net - δικτυακή Αίγινα

Οταν ανέβηκε στον θρόνο των Καισάρων ο κυρ Αλέξιος Κομνηνός, πρόμαχος του λαού και συν Θεώ υπέρμαχος, το κράτος έπνεε τα λοίσθια.

Το θησαυροφυλάκιο ήταν άδειο, οι Σελτζούκοι ήταν σε απόσταση βολής τόξου απ' το Σκούταρι, και οι Νορμανδοί αγκιστρώνονταν στο δυτικό σύνορο. Η φορολογία βαρειά, οι Δυνατοί ασύδοτοι.

Γόνος της στρατιωτικής γαιοκτητικής αριστοκρατίας ο κύρης Αλέξιος αναλώθηκε στην προσπάθεια να σώσει και στη συνέχεια να επανιδρύσει το κράτος.

Σε αυτήν του την προσπάθεια εκτός απ' τα μέτρα που έλαβε αφ' υψηλού, συχνά είχε και προσωπική συμμετοχή, πολεμώντας μαζί με τους συστρατιώτες του στην πρώτη γραμμή -όπως

όταν έκαψε ζωντανούς μέσα σε μια εκκλησία όσους Φράγκους, ξεφεύγοντας απ' την καταδίωξή του, κατέφυγαν ικέτες σε αυτήν .

Ομως ο αδελφός της Κομνηνής στην προσπάθειά του να ανορθώσει το κράτος, το σκότωσε.

*****

Κατά πρώτον νόθευσε το νόμισμα -το ακλόνητο έως τότε υπέρπυρο- για να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της μισθοφορίας. Ακριβώς διότι ο θεματικός στρατός είχε διαλυθεί και στρατός σε εθνική βάση ουδέποτε στο εξής επανιδρύθηκε.

Παραχώρησε τα λιμάνια στους Βενετούς και τους Γενουάτες (ατέλειες, ελεύθερες ζώνες, εγκαστατάσεις), παρόπλισε το ρωμαϊκό ναυτικό και για πρώτη φορά η ανατολή παραχώρησε τις θαλάσσιες οδούς (και την άμυνά τους) στη δύση.

Τέλος, αποδιοργάνωσε τη δημόσια διοίκηση, απονέμοντας σε συγγενείς, φίλους και κολλητούς τα αξιώματα, ενώ ταυτοχρόνως παραχωρούσε τίτλους, χωρίς αντίκρυσμα.

Ετσι, όταν πέθανε ο Αύγουστος Αλέξιος, άφησε το κράτος να στέκεται μεν στα πόδια του, αλλά πόδια πήλινα.

Οχι μόνον το βασίλειο των Ρωμαίων ήταν πλέον «μακροπρόθεσμα νεκρό», αλλά και εν τω μεταξύ σε κατάσταση μη ανατάξιμη...

Το «Μνημόνιο» του πρώτου Κομνηνού (δάνεια απ' τους Δόγηδες, παραχώρηση λιμένων, νόθευση του νομίσματος και στρατιωτική εξάρτηση) δεν μπόρεσαν να το ανατρέψουν ούτε

Κατηφείς σήμερα οι Αρχιερείς...
Βάσκανοι, λέει, όλη τη νύχτα οι οιωνοί -ουδείς είδε ένα όνειρον ωραίον, αναστέναζαν οι πόρτες κι έτριζαν οι σκάλες πολλών σπιτιών,
ενώ ξημερώνοντας,
πλήθος πτηνών γέμισε με τα κουφάρια του τον Φόρο του Θεοδοσίου -μεγάλη κακοσημαδιά
και πολύ φανερή -πώς τώρα
να τα μπαλώσουν οι ιερείς; -δύσκολο να αλλάξουν το νόημα των σημείων, όμως
δεν υπήρχε χρεία ερμηνειών -τα ίδια τα μαντάτα, μαύρα κι άραχλα, έφθαναν απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα- πλοία με μαύρα πανιά κατέπλεαν το ένα μετά το άλλο στο λιμάνι του Βουκολέοντα...
* * *
Κατηφείς σήμερα και οι Συγκλητικοί.
  Από πολύ νωρίς, σχεδόν αξημέρωτα, έσπευδαν με φούρια όλοι -αργυραμοιβοί, έμποροι, σαράφηδες, πλοιοκτήτες- απ' όλες τις γειτονιές της Πόλης προς το Ιερόν Παλάτιο -ένας δυο αποδοκιμάσθηκαν απ' τους εργατικούς στην Αγορά του Μαγγανά
έπεσαν και κάτι ζαρζαβατικά,

Διάβασα πρόσφατα και αναδημοσιεύω απόσπασμα απο το all time classic Αιγινήτικο έπος "Γαρουφιάς" (απο τον στίχο Κ)

...Από την άσπρη Πέρδικα της Αίγενας τη χάρι
κίνησε το Μουρτζέϊκο με το πολύ καμάρι
με δώδεκα πλεούμενα, μπρατσέρες και τσερνίκια
και είχαν όλοι δίκοπες με κίτρινα μανίκια.
Πρώτος ο Τρεκλοπόδαρος και ο Γεροκουβέντας
Ο Νικολάκης και ο γυιός της θειά-Λενιώς ο Μέντας,
Ο Μπακαλιάρος, ο Μαρτής, ο γέρω-Κοταπήτας,
Ο Νισαράς, οι Μπόγρηδες, ο Παναγής ο Γκίκας,
οι Μαλτεζέοι, οι Τσολάκηδες, του Μπόγρη ο πρώτος γυιόκας,

Πρώτη φορά άκουσα για την υπόθεση του χρέους του Ισημερινού και τη ρύθμισή του από τον Πρόεδρο της χώρας Ραφαέλ Κορέα στην εκπομπή του εκλεκτού συναδέλφου κ. Παπαστεφάνου στον ΣΚΑΪ και πείσθηκα, για μιαν ακόμη φορά, ότι μονόδρομοι, όπως αυτός του Μνημονίου, δεν υπάρχουν. Παρά μόνον αν παραδεχθείς την ήττα...

Περί τίνος πρόκειται;

Ο Ισημερινός, το Εκουαδόρ, βρέθηκε κι αυτός ένα βήμα πριν από τη χρεωκοπία, λόγω υπερδανεισμού, λόγω υπερπλουτισμού των ολίγων, λόγω καταλήστευσης της χώρας από τις εκεί Ζήμενς και, κυριώτατα, λόγω της συνταγής του ΔΝΤ προς θεραπείαν όλων αυτών -συνταγή θανάτου αλά Αρτζεντίνα...

Πριν από τρία χρόνια ο Πρόεδρος της χώρας κ. Ραφαέλ Κορέα, σοσιαλιστής, αλλά σοσιαλιστής κι όχι ανδρείκελο, συνέστησε μιαν Επιτροπή Ελέγχου του Χρέους της χώρας του με εθνική και διεθνική σύνθεση.

Οπως λοιπόν έγραψε η εκλεκτή συνάδελφος κυρία Βασιλική Σιούτη (Κυριακάτικη, 20.ΙΙ.2011) «μετά

την ολοκλήρωση των εργασιών της επιτροπής η κυβέρνηση του κ. Κορέα ανακοίνωσε ότι βάσει των ευρημάτων ήταν υποχρεωμένη να προβεί στην παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους.

Αιτιολόγησε την απόφαση αυτή υποστηρίζοντας ότι το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά προϊόν διαφθοράς»

(σ.σ. οι αγορές λύσσαξαν, οι απειλές οργίασαν, αλλά ο Κορέα έμεινε ατάραχος κι ακίνητος σαν βουνό).

«Λίγο καιρό μετά», συνεχίζει η κυρία Σιούτη, «η κυβέρνηση του Ισημερινού απευθύνθηκε στους πιστωτές της με την πρόταση να αγοράσουν όλα τα ομόλογα του χρέους με έκπτωση 65% την οποίαν δέχθηκε το 91% των κατόχων ομολόγων» - δηλαδή

 
όλοι αυτοί που απειλούσαν με θεούς και δαίμονες τον Ισημερινό και τους «κοπρίτες του», τον λαό του, δέχθηκαν ένα «κούρεμα του χρέους» κατά 65%...

Σήμερα ο Ισημερινός έχει ανακάμψει και τρέχει με ανάπτυξη 4% και τον Πρόεδρό του ισόθεον.

Αλλά είπαμε, ο Κορέα είναι αριστερός, ουμανιστής, σοσιαλιστής κι όχι ποκοπίκο.
 

Πέρα μακριά, στις αχαρτογράφητες ερημιές της πιο μπανάλ περιοχής του Δυτικού Σπειροειδούς βραχίονα του Γαλαξία, βρίσκεται ένας εντελώς ασήμαντος, μικρός γαλαζοπράσινος πλανήτης, που οι κάτοικοι του, μια μορφή ζωής που κατάγεται από πιθήκους, είναι τόσο πρωτόγονοι ώστε ακόμη θεωρούν πως τα ψηφιακά ρολόγια είναι πανέξυπνη ιδέα. Πολλοί άνθρωποι ήταν κακοί και οι περισσότεροι ήταν δυστυχείς, ακόμα κι αυτοί με τα ψηφιακά ρολόγια. Όλο και περισσότεροι είχαν τη γνώμη πως ήταν μεγάλο λάθος που κατέβηκαν από τα δέντρα. Μερικοί έφτασαν να λένε πως ακόμα και τα δέντρα ήταν μια άσχημη κίνηση και πως δεν έπρεπε καν να έχουν βγει από τους ωκεανούς.

Και τότε, μια Πέμπτη, κάπου δυο χιλιάδες χρόνια από τότε που είχαν καρφώσει κάποιον σ' ένα δέντρο επειδή είπε πόσο ωραία θα ήταν αν άρχιζαν να φέρονται

Ακουσα για τη Vera Lynn πρώτη φορά σε ένα απ' τα τραγούδια των Pink Floyd στο The Wall, δεν ήξερα τίποτα για αυτήν
και για πολλά χρόνια δεν έμαθα.
Είχα απλώς συνδυάσει με το όνομά της τη μελαγχολία εκείνων που μένουν πίσω στον πόλεμο και περιμένουν τον στρατιώτη να γυρίσει
ο γιος
η κόρη
η αγαπημένη
οι γονιοί
μια μελαγχολία που έρχεται από μακριά, όπως η ομίχλη των αερίων από τα χαρακώματα, όπως η μυρωδιά των αντισηπτικών στα νοσοκομεία των μετόπισθεν, όπως
το γράμμα που φθάνει στο σπίτι πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του λοχία στην Μπαστόν, αυτή
η μελαγχολία που, τολμώ να πω, με βρετανικό τρόπο ζωγράφισαν στη μουσική, τη λογοτεχνία και το σινεμά τα παιδιά μιας εποχής όπου απ' τον πατέρα τους απέμεινε ένα παράσημο ή ένα αμπέχονο με κάτι απ' τη μυρωδιά του, η τσιτωμένη μοναξιά της μαμάς καθώς γκριζάριζε μεγαλώνοντας όλο και πιο πολύ μόνη, με όλο και πιο πολύ κομμωτήριο
πειραγμένες βραδιές δίπλα στο ραδιόφωνο και μετά μπροστά στην οθόνη -και το ψητό της Κυριακής, υποχρεωτικό...
....................................
Ηταν για μένα το τραγούδι με τη Vera Lynn η ψιλή βροχή στις βιτρίνες των μικρών λαϊκών μαγαζιών στις επαρχιακές πόλεις, με τους πιτσιρικάδες ακίνητους
μπροστά στο τζάμι τους να ταξιδεύουν, πάνω σε ένα τραινάκι μαίρκλιν -τελείως ακίνητο κι αυτό πάνω στις ράγες του, πολύ ακριβό για να πουληθεί- να σοφάρουν ένα μεταλλικό φορτηγάκι, πολεμικό ή των ταχυδρομείων
κι ύστερα να φεύγουν, φιγούρες χωμένες αδέξια μέσα σε ένα μεγαλίστικο σακάκι με το κοντό τους παντελονάκι να φθάνει ώς τα γόνατα
τα παιδιά των πνιγηρών σχολείων, με το γήπεδο να τα ελευθερώνει τα Σάββατα.
Τώρα τα παιδιά αυτά έχουν μεγαλώσει,
τα παιδιά τους σκοτώνονται σαν λυσσασμένα σκυλιά στο Αφγανιστάν, το Ιράκ κι όπου αλλού τα στείλει η Βασίλισσα ή ο Πρόεδρος, ενώ εγώ κοντά στα πενήντα πέντε μου πια, μαθαίνω
ότι η Vera Lynn ζει ακόμη. Είναι 92 ετών και ο δίσκος της με τα τραγούδια που τραγούδησε στον πόλεμο εμψυχώνοντας τότε τους Βρετανούς, σπαέι τώρα στην επανέκδοσή του όλα τα ρεκόρ των πωλήσεων.
*****
Δεν ξέρω πόσα φαντάσματα κυκλοφορούν ακόμα,
δεν ξέρω αν ο Σοβιετικός που έπεσε στο Βερολίνο φουμάρει κάπου τη μαχόρκα του και κερνάει τον χορευταρά Εβραίο που ξεψύχησε στο Αουσβιτς σπιτίσια βότκα, δεν ξέρω αν ο Αμερικανός ήρωας που σκοτώθηκε στη Νορμανδία βλέπει από μια γωνία του παραδείσου όλους τους αγώνες μπέιζ μπολ που τραβάει η ψυχή του, ούτε αν ο Αγγλος ανθρακωρύχος βασανίζεται όταν θυμάται τη δυσεντερία που τον αφάνισε στη Δουνκέρκη, νιώθω όμως
τον αιώνιο χειμώνα των παιδιών τους μπροστά στις φθινοπωρινές βιτρίνες με την αραιή παράταξη των παιχνιδιών και των βιβλίων -κάτι άγρια περιστεράκια
με τις μπαλάντες τους σαν λιτανείες.
Παρακαλώ, ραδιοφωνάκια της επικράτειας παίξτε σήμερα, Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009, το τραγούδι της κυρίας Vera Lynn...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 26.ΙΧ.2009 [email protected]