Ανθη
Η Πλουμέρια (Plumeria, Frangipani), είναι ένα τροπικό φυτό με εντυπωσιακά αρωματικά (συνήθως) άνθη. Στον τόπο καταγωγής του είναι αειθαλές, ενώ σε περιοχές όπως την δική μας τον χειμώνα ρίχνει τα φύλλα.
Τα άνθη του έχουν εντυπωσιακή υφή και στην Χαβάη τα χρησιμοποιούν για την κατασκευή των γνωστών στεφανιών (Λέϊ). Παράγει ένα γαλακτώδες υγρό το οποίο καλό είναι να μην έρχεται σε επαφή με τα μάτια.
Υπάρχουν εκπληκτικές παραλλαγές χρωμάτων και σχημάτων στις διάφορες ποικιλίες πλουμέριας και συνεχώς δημιουργούνται νέες.
Ο πολλαπλασιασμός της γίνεται με κομμάτια (cuttings) τα οποία αφήνουμε να επουλωθούν για 2-3 μέρες και μετά τα τοποθετούμε σε ένα καλά στραγγιζόμενο μίγμα τύρφης και περλίτη. Τα ποτίζουμε μία φορά μόνο στην αρχή και μετά περιμένουμε να σχηματιστούν ρίζες και να αρχίσουν να βγαίνουν νέα φύλλα. Τότε μόνο αρχίζουμε να ποτίζουμε ξανά, συντηρητικά όμως γιατί σαπίζει εύκολα. Όταν πια αρχίζουν να βγαίνουν μεγάλα φύλλα εφαρμόζουμε πιο συχνό πότισμα. Μόλις αρχίζει να χειμωνιάζει και μικρύνει η μέρα, η πλουμέρια ρίχνει τα φύλλα της. Τότε την τοποθετούμε σε προστατευμένο νότιο σημείο, και δεν την ποτίζουμε γιατί αλλιώς θα σαπίσει.
Υπάρχουν εξειδικευμένες λέσχες στο internet που ασχολούνται αποκλειστικά με την φροντίδα και την καλλιέργεια της πλουμέριας, και αξίζει κάποιος να ρίξει μια ματιά για να πάρει μια ιδέα για το πόσο εντυπωσιακά φυτά είναι.
Στην Ελλάδα και στο νησί μας (εκτός από την Ρόδο και την Κρήτη) μέχρι πριν 2-3 χρόνια το φυτό αυτό ήταν σχεδόν άγνωστο. Τώρα όμως μπορεί κάποιος να βρεί την πιο ανθεκτική λευκή ποικιλία Celadine και σποραδικά και κάποιες κόκκινες (plumeria rubra).
Εγώ στην συλλογή μου έχω γύρω στις 25 διαφορετικές ποικιλίες και περιμένω να έχω τα πρώτα άνθη το επόμενο καλοκαίρι.
Πολλές απο αυτές αγοράστηκαν μέσω internet ενώ έχω καταφέρει να βγάλω και μερικές απο σπόρο που αγόρασα και αυτόν μέσω internet.
Το φυτό της φωτογραφίας το έφερα σαν cutting απο το Μπαλί πριν 6 χρόνια και φέτος μου άνθισε για πρώτη φορά!
Δεν ήμουν προσεκτικός στο θέμα της έκθεσης του στον ήλιο, γιατι ενώ χρειάζεται πάνω απο 6 ώρες την μέρα ήλιο εγώ το είχα σε ημισκιά, και έτσι δεν μου άνθισε γρήγορα. Την επόμενη άνοιξη θα τοποθετήσω όλες τις πλουμέριες μου σε απ ευθείας ήλιο.
English
Εξαιρετικά σπάνιο φυτό για τα Ελληνικά δεδομένα η Μιτσέλια Κόκο (Michelia figo 'coco'), αγοράστηκε πριν δύο χρόνια απο Γαλλικό online φυτώριο, όταν στην προσπάθεια μου να βρω την εξίσου σπάνια (και θεωρούμενη ως έχουσα το πιο ωραίο άρωμα από όλα τα αρωματικά φυτά) Michelia x Alba, ανακάλυψα ότι υπήρχαν και άλλες επιλογές σε Μιτσέλιες οπότε είπα να αγοράσω και αυτήν.
Πριν λίγες μέρες, με ευχάριστη έκπληξη διαπίστωσα ότι είχε δύο μπουμπούκια με στρογγυλό και ελαφρώς ωοειδές σχήμα. Αμέσως κεντρίστηκε η περιέργειά μου για το πως άραγε να μυρίζει.
Ώσπου ένα σούρουπο ένοιωσα εκεί που καθόμουνα ένα ευχάριστο γλυκό άρωμα να κατακλύζει τον χώρο. Κατά γενική παραδοχή όσων την μύρισαν θυμίζει άρωμα ..τσιχλόφουσκας (μάλιστα ο Ανδρεάκης χωρίς να έχει καταλάβει τι γίνεται με ρώτησε "που είναι οι τσίχλες Μπαμπά, θέλω και εγώ").
Το χρώμα του άνθους είναι πορσελάνινο άσπρο και η υφή του και αυτή είναι εξαιρετική, με μια "πολυτελή"
Η Γλυσίνα (Wisteria sinensis) είναι ένα αναρριχητικό φυτό που μπορεί να αναρριχηθεί ακόμα και σε ύψος 30 μέτρων. Εκείνο όμως που την κάνει να ξεχωρίζει είναι τα εντυπωσιακά τσαμπιά με μωβ άνθη που βγάζει κάθε άνοιξη γύρω στον Απρίλιο και κοντά στο Πάσχα.
Τα άνθη έχουν ένα λεπτό άρωμα που όμως είναι αντιληπτό μόνο από κοντά, και βγαίνουν πρώτα αυτά και μετά ακολουθούν τα νέα φύλλα.
Το θέαμα είναι άκρως εντυπωσιακό ιδίως σε μεγάλης ηλικίας φυτά που έχουν απλωθεί σε μεγάλη επιφάνεια. Μόλις τελειώσει η ανθοφορία, η Γλυσίνα αν έχει διαμορφωθεί σαν κρεβατίνα προσφέρει ίσκιο και δροσιά το καλοκαίρι.
Η πιο συνηθισμένη ποικιλία είναι η sinensis που κατάγεται από την Κίνα ενώ υπάρχει και η
Υπάρχει ένα δέντρο το οποίο κάθε χρόνο και για δυό μήνες περίπου (Απρίλιο-Μάϊο) με κάνει περήφανο: Το όνομα του είναι Μποχίνια (Bauhinia purpurea) γνωστό στο εξωτερικό και σαν Ορχιδέα δέντρο γιατί τα άνθη του μοιάζουν με αυτά της ορχιδέας.
Την άνοιξη γεμίζει στην κυριολεξία από πολύ όμορφα άνθη που συνθέτουν ένα θέαμα που κανένας περαστικός δεν μένει αδιάφορος.
Την Μποχίνια θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει κανείς ημιφυλλοβόλο γιατί ρίχνει τα περισσότερα φύλλα της για λίγο διάστημα μόνο.
Η καταγωγή της φυσικά δεν είναι απο τα μέρη μας αλλά απο τροπικές και ημιτροπικές περιοχές, αλλά από ότι
Η Κουτσουπιά (Cercis siliquastrum) ονομάζεται και δέντρο του Ιούδα γιατί σύμφωνα με την παράδοση σε ένα τέτοιο δέντρο κρεμάστηκε ο Ιούδας.
Αλήθεια ή όχι πάντως είναι ένα άκρως διακοσμητικό δέντρο που εντυπωσιάζει με το μώβ-ρόδινο χρώμα του νωρίς την άνοιξη. Αν οδηγήσει κάποιος στην Πελοπόνησσο την εποχή της ανθοφορίας του βλέπει παντού ανθισμένες Κουτσουπιές.
Είναι δέντρο της Μεσογείου και σπάνια φτάνει σε ύψος πάνω τα 8 μέτρα ακόμα και
Όλοι βέβαια ξέρουμε το γιασεμί που κατακλύζει τον χώρο γύρω του με το άρωμά του.
Αν και τα συνήθη είδη του συνήθως ανθίζουν το καλοκαίρι, υπάρχει ένα που ανθίζει και ευωδιάζει Φεβρουάριο έως Απρίλιο.
Είχα την τύχη να προμηθευτώ τυχαία απο ένα φυτώριο στην Πάρνηθα το συγκεκριμένο είδος, νομίζοντας ότι είναι το συνηθισμένο γιασεμί.
Για ευχάριστη μου έκπληξη σε δύο-τρία χρόνια το γιασεμί αυτό μεγάλωσε και μέσα στο καταχείμωνο συνέχεια με αιφνιδιάζει με το βαθύ του άρωμα.
Σαν επιπλέον bonus τα μπουμπούκια του λίγο πριν ανοίξουν, έχουν ένα όμορφο ροζ κουφετί χρώμα.
Πως είναι δυνατόν να λείπει φωτογραφία απο το δέντρο που χαιδεύει μάτια και αισθήσεις μέσα στο καταχείμωνο;
Πιστή στο ραντεβού της, μοιάζει να καλεί και μας σε πρόωρο ξεμύτισμα.
H πρώτη Κάλλα (Zantedeschia aethiopica) είναι έτοιμη να ανθίσει πλήρως για φέτος στον κήπο μου.
Συμβολικό φυτό αγνότητας που τα άνθη του τα συναντάμε σε πολλές θρησκευτικές τελετές, ευχάριστες και δυσάρεστες.
Τίς βλέπουμε να ανθίζουν με το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα τους μέσα στον χειμώνα αλλά και νωρίς την άνοιξη.
Η Ακακία (γνωστή και ώς Μιμόζα) είναι φυτό που έχει καταγωγή το νότιο ημισφαίριο (Αυστραλία ή Αφρική) και κρατάει τις συνήθειες της επιμένoντας να ανθίζει εδώ χειμώνα ή φθινόπωρο, που αντιστοιχεί σε καλοκάιρι ή άνοιξη στον τόπο καταγωγής της.
Είναι πολύ διακοσμητικό δέντρο και μάλιστα σε ορισμένες ποικιλίες υπάρχει ένα πολύ όμορφο άρωμα π.χ. η Γαζία (Acacia farmesiana).
Στις ποκιλίες που κατάγονται απο την Αφρική (Γαζία) υπάρχουν αγκάθια ενω σε αυτές της Αυστραλίας όχι.
Ανήκει στην κατηγορία των φυτών που δεσμεύουν το άζωτο της ατμόσφαιρας στις ρίζες τους (nitrogen fixing) και έτσι εμπλουτίζουν το έδαφος.
Πολλαπλασιάζεται εύκολα με σπόρους. Προκειμένου όμως να φυτρώσουν οι σπόροι της που έχουν πολύ σκληρό περίβλημα, πρέπει να κάνουμε το εξής τρύκ: τους βρέχουμε για λίγα δευτερόλεπτα με καυτό νερο και μετά τους αφήνουμε σε ένα ποτήρι με κανονικό νερό μερικές ώρες μέχρι να φοσυκώσουν.
Γνωστή αλλού και σαν Φρούτο του Πάθους, εξαιτίας της ομοιότητας με το ακάνθινο στεφάνι του Χριστού.
Εμείς εδώ προτιμούμε να την λέμε Ρολογιά ή Ρολόϊ για την ομοιότητα με τους δείκτες ενός ρολογιού.
Η συγκεκριμένη ποικιλία Incarnata είναι αναρριχώμενη, με μεγάλη εξάπλωση αν αφεθεί, τόση που μπορεί να καταντήσει ζιζάνιο. Το χειμώνα ρίχνει τα περισσότερα φύλλα, αλλά τον Μάϊο ξεπετιέται ξανά απο πολλά σημεία, συχνά και 2 μέτρα μακρυά από την αρχική θέση!
Αρωμα ελαφρύ και ευχάριστο.
Η δικιά μου είναι απο σπόρο μέσω internet.
Φωτό: Κήπος μου στην Αίγινα
Πετάγονται απο το πουθενά μέσα στην ξεραίλα των αμμουδερών παραλιών.
Είναι τα αμμόκρινα. Το άρωμα τους (μόνο βράδυ) είναι μια ευχάριστη έκπληξη - το ίδιο και η δυνατότητά τους να επιζούν σε αυτές τις συνθήκες.
Κάθε προσπάθεια για μεταφύτευση σε πιό.. πολιτισμένο χώρο αργά ή γρήγορα αποτυχαίνει.
Φωτό: Παραλία Πλατανιά Χανίων - Κρήτη
Ελληνικά
